ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗ ...ΒΛΑΚΕΙΑ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ



Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ΑΝΑΠΤΥΞΗ.....


Ανάπτυξη, παιδί μου, είχαμε την εποχή που μας χάλαγε μια συσκευή και την πηγαίναμε στο μάστορα να μας τη φτιάξει.

Φούσκα είχαμε όταν χάλαγε η συσκευή, την πετάγαμε και αγοράζαμε άλλη.

Ύφεση είχαμε την εποχή που όταν χάλαγε η συσκευή θυμόμαστε τον μάστορα, την πηγαίναμε να μας τη φτιάξει, αλλά του ζητούσαμε να μας κάνει ευκολίες στην πληρωμή..

Τώρα που έχουμε κρίση χαλάει η συσκευή και κάνουμε πως δεν το πήραμε είδηση.

Αύριο, στο ξεπέρασμα της κρίσης θα έχουμε χρήματα για επισκευή, αλλά δε θα βρίσκουμε μάστορα να μας τη φτιάξει. Αν φυσικά έχουμε συσκευές

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ.........


Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Προλαβαίνουμε να τρελαθούμε πριν πάθουμε έμφραγμα?



Δεν με νοιάζει τόσο που ο Μπουμπούκος είναι στην κυβέρνηση. Ούτε που ο (πρώην;;;) νεοναζιστής Βορίδης ορκίστηκε χτες(ποιος τον πιστευεί?). Με πειράζει που αυτή η εξέλιξη δε με παραξένεψε......

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Ο νέος προσωρινός Πρωθυπουργός/διαχειριστής/αρχιερέας της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και εντολοδόχου των ευρωπαϊκών συμφερόντων. Το βέβαιο είναι ότι σωτηρία δεν υπάρχει…

Καλά, ο Γιωργάκης έγραψε  ιστορία γκρίγκλις.

Οι ηλίθιοι χαίρονται που σήμερα με την ανακοίνωση του Παπαδήμου πρωθυπουργού ανέβηκε το χρηματιστήριο. Πού να δουν αύριο τι θα κάνει. (Ως γνωστόν τα κορόιδα του χρηματιστηρίου χάνουν τα λεφτά τους μετά από άνοδο)

Μπορεί να μη μας απάλλαξε από τον κίνδυνο (και τους κινδυνολόγους) της χρεοκοπίας, μας απάλλαξε όμως από τον εαυτό του, το μεγαλύτερο πολιτικό κατόρθωμα της Margaritas.

Τώρα έχουμε και πολιτική Τρόικα: Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης.

Από Παπανδρέου σε Παπαδήμο. Για τη νέα κυβέρνηση η Τρόικα θεωρεί απαραίτητο για αρχή ένα παπά. Ο Πετσάλνικος δεν διατηρούσε ως αρχή τον παπα, αλλά μόνο το αρχικό Πι (πι το παπί)

Οι επόμενες εκλογές λοιπόν δεν θα είναι ούτε της 19ης Φεβρουαρίου, όπως απαίτησε ο Παπαδήμος, ούτε πρόωρες εκλογές, ούτε όψιμες. Θα είναι Παπάρα εκλογές.....

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Είχαμε τους γιατρούς χωρίς σύνορα, τώρα έχουμε τους μαλάκες χωρίς όρια...


Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είπαν ναι στην κυβέρνηση, να παραμείνει για να βρει άλλη κυβέρνηση.
Ο Σαμαράς δεν είναι ή πολύ έξυπνος ή πολύ βλάκας. Πέμπτη 3/11 έσωσε τον Γιωργάκη από τους δικούς του που έλεγαν δεξιά κι αριστερά ότι δεν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνη. Το υπουργικό συμβούλιο ήταν ν’ αρχίσει στις 12 το μεσημέρι και καθυστέρησε δύο ώρες μέχρι που έσωσε και πήρε τηλέφωνο τον GAP ο GOUP ο Σαμαράς και του είπε ναι, υποστηρίζει τη νέα δανειακή σύμβαση. Τότε οι βουλευτές-υπουργοί που είχαν δηλώσει ότι θα ρίξουν τον κατά τον Λυντζέρη «παρελθόν για το ΠΑΣΟΚ» Γιωργάκη, δεν ήξεραν από πού να φύγουν μην τους φτύσουν οι κάμερες που τους περίμεναν στη γωνία.

Από τη δύσκολη θέση όμως τους έβγαλαν οι παλιές πουτάνες Χυτήρης-Γείτονας: Θα δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα από την επόμενη μέρα θα μπουν μπροστά διαδικασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ναι; Αφού πάρει την ψήφο εμπιστοσύνης ο Γιωργάκης και πει μετά από δυο ώρες ότι προσπάθησε αλλά δε μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας τι θα κάνουν οι δυσαρεστημένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα πάρουν την ψήφο εμπιστοσύνης τους πίσω; Πώς θα το κάνουν αυτό;
Από την άλλη δεν κατάλαβα! Γιατί να έχουμε κυβέρνηση εθνικής ενότητας; Χρειάζεται να είμαστε όλοι ενωμένοι για να καταφέρουμε να κοπούν οι μισθοί μας και οι συντάξεις μας; Πρέπει όλο το έθνος να βαδίσει μαζί για να βάλω λουκέτο το μαγαζί μου; Είναι αναγκαία η εθνική ενότητα για να μείνει ο άλλος χωρίς δουλειά και χωρίς επίδομα ανεργίας; Αφού και χωρισμένοι σε εκατό κομμάτια να είμαστε τα καταφέρνουμε να γίνουμε χάλια. Δεν απαιτείται εθνική ενότητα για να μην πιάνει κανείς τους φοροκλέφτες. Ή μήπως χρειάζεται μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας; Αφού το Έθνος δεν κινδυνεύει από κανέναν άλλο, δε χρειάζεται κάποιον να το επιβουλεύεται.

Γιατί η όλη στάση του Παπα(ρα)νδρέα μου μυρίζει Καρχιμάκη?



Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Δυο ξανθιές θα μπορούσαν να ρίξουν μια κυβέρνηση;



Το κακό είναι πως οι ηγεσίες τούτου του κόσμου αδυνατούν να καταλάβουν πως η ίδια η φυσική τους παρουσία είναι αποτέλεσμα μιας χαοτικής συνάρτησης με συνιστώσες το χάος την τύχη και την σύμπτωση. Ετυχε ένα σπερματοζωάριο του Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου να επιδαψιλεύσει ένα ωάριο της Μαργαρίτας Παπανδρέου κι έσκασες μύτη εσύ. Μην αγχώνεσαι! Δεν ήρθες με κάποια ιστορική αποστολή. Η ζωή είναι μικρή. Ωσπου να πάρεις χαμπάρι τι ακριβώς συμβαίνει γύρω σου , την έχεις κάνει. Δες Βενιζέλο και σκωληκοειδίτιδα.

Ποια διαλεκτική σκέψη θα μπορούσε να προβλέψει πως δυο ξανθιές θα μπορούσαν να ρίξουν μια κυβέρνηση; Αλλά ποιος μπορούσε να προβλέψει ότι δυο βουλευτίνες με ίδιο χρώμα μαλλί θα έδιναν κάτι σαν χαριστική βολή στην κυβέρνηση και γιατί δεν το έκαναν δυο μουστακαλήδες; Δυο μουσάτοι.

Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει.